Naturalnym, czytaj dzikim miejscem występowania sadzica plamistego są atlantyckie wybrzeżu Ameryki Północnej, gdzie rośnie na wilgotnych glebach zasobnych w wapń. Osiąga wysokość do 60–200 cm. Liście są lancetowate do owalnych, nieregularnie ząbkowane, osadzone na krótkich ogonkach, zebrane w okółkach po 3–6. Łodygi są wzniesione, czerwono cętkowane lub całe purpurowe. Kwiatostan jest płaski i może osiągać średnicę 20 cm. Pojedyncze kwiaty są purpurowe. Kwitnienie trwa od lipca do września. Znanych jest ponoć około 40–50 gatunków sadźca. Należy on do rodziny astrowatych. Sadziec plamisty jest najbardziej okazały. Sadziec wymaga gleb żyznych i wilgotnych. Podłożem do uprawy może być substrat torfowy z niewielką zawartością gliny. Odczyn podłoża powinien być zbliżony do obojętnego lub lekko zasadowego, aczkolwiek na glebach lekko kwaśnych bylina ta też sobie poradzi. Sugeruje się, że znakomicie nadaje się do sadzenia w ogrodach naturalistycznych i nad zbiornikami wodnymi. Doskonale harmonizuje ze stonowanymi barwami innych gatunków, brązoworóżowymi i kremowymi. Dobrymi roślinami towarzyszącymi na rabacie są np. krwawnice, języczka, zawilec japoński, wysokie gatunki ozdobnych traw.
Mój ma już kilka lat. Z niewielkiej sadzonki zrobiła sie już spora kępka. Glebę ma mocno gliniastą i wilgotną. Rożnie przy stawku i w pełnym słońcu. W tym roku wyrósł wyjątkowo wysoki. Ma wspomniane wyżej dwa metru i 20 centymetrowe kwiatostany. Lubią go owady.
